Bingo!

 

De pubertijd. Niet de peuterpubertijd, want die hebben we ook hier in huis, nee, de échte pubertijd. We zitten er al jaren middenin, al is het er nog maar 1. Zoals een van haar leerkrachten laatst zei tijdens een 10-minuten gesprek: “Je ziet de hormonen door haar lijf gieren”.  Iets met de spijker en zijn kop…

Dagelijks hebben we met diverse puberperikelen te maken. Ze drijft ons regelmatig tot wanhoop. ‘Moeders van tieners ervaren het meeste stress, blijkt uit onderzoek van de American Psychological Association’ las ik ergens. Oh yes. Ik bedoel, die gebroken nachten door een baby zijn vervelend, een peuter die niet luistert, ook vervelend. Maar die pubertijd, oh boy…. Al jaren vraag ik me af of ik het wel goed doe. Pak ik het wel goed aan? Moet ik niet strenger zijn? Ben ik niet te streng? Uiteindelijk doe ik, net als al die andere moeders, ook maar wat. En dan hoop ik maar dat het uiteindelijk goed uitpakt.

Lastig dus die pubertijd, maar soms ook heel makkelijk en vooral voorspelbaar. We krijgen namelijk zo’n beetje iedere dag dezelfde vragen en reacties. Ik kan er iedere dag een bingokaart mee vullen. Op de bingokaart van mijn puber staan vooral reacties en vragen over school, medicijnen, haar kamer en haar luiheid.  Iedere dag kunnen we haar dezelfde vragen stellen en iedere dag krijgen we daar dezelfde reacties op, waarvan er één veruit het meeste gebruikt wordt: “Ik doe het zohooo”.

Ooit was deze vervelende puber mijn kleine meisje, nu steeds een beetje meer een prachtige volwassen vrouw. Gelukkig is dat kleine meisje niet helemaal weg en ik hoop dat ze er altijd een beetje zal zijn, want de knuffels die ik nog steeds wel eens van haar krijg zou ik nooit willen missen. Zelfs nu er vaak een vraag achteraan komt die begint met “Maammm… mag ik…”.

Over 1,5 maand wordt Rivaro 11. De pubertijd lijkt nog niet echt in aantocht, maar voor als het zover is heb ik de bingokaart al klaarliggen.

Geef een reactie