Feestje!

Wanneer je drie jarige kinderen in één maand hebt is het natuurlijk veel makkelijker om dat in één keer te vieren, anders blijf je bezig.

Rivaro was er in de eerste instantie niet zo blij mee, de voorgaande jaren al niet, toen vierde hij het al samen met Fien, maar nu hij het met zijn zusje èn zijn broertje samen moest vieren stond hij helemaal niet te springen. Ik snap het ook wel. Je verjaardag is jouw dag, jij staat in het zonnetje. Nu moet je dat zonnetje delen. Dat is ook wat hij aangaf. Hij was bang dat alle aandacht naar zijn schattige broertje en zusje zou gaan. Ik beloofde er vervolgens een knalfeest van te maken, terwijl ik het zei kreeg ik al een beetje spijt, maar wie A zegt moet ook B zeggen en dus ging ik aan de slag.

Uiteraard verkeek ik me weer op al het werk en bedacht ik er ook steeds weer nieuwe dingen bij. Je weet wel: “oh dat is ook leuk om te doen” en “dit moet ook echt even klaar voor het feest” En zo gaf ik zelfs nog even de muren van de gang, de woonkamer en de slaapkamer van Fien een nieuw kleurtje. Ik stortte me er zoals gewoonlijk volledig op en mijn hoofd liep binnen de kortste keren vol. Mijn N.A.H. zorgt ervoor dat ik er helemaal in op kan gaan en er nog net geen obsessie van maak, maar levert daar helaas geen energievoorraad bij. Daarnaast ben ik behoorlijk perfectionistisch waardoor ik graag zelf alle touwtjes in handen wil houden en dan ook maar meteen alles zelf doe. Top combi. Echt.

En dus verstuurde ik de uitnodigingen, bestelde alle versieringen, bestelde een springkussen, bestelde de boodschappen, kocht de cadeau’s, regelde een kinderfeestje voor vijf tieners, bedacht en maakte voor twee klassen traktaties, ik zocht voor alle drie de kinderen een taart uit, bestelde een gigantische hoeveelheid taartbenodigdheden, maakte zes taarten en ik versierde vier keer het huis waarbij ik in totaal zo’n 70 ballonnen opblies.

Het resultaat mocht er zijn, het was een knalfeest. De taarten waren goed gelukt, de cadeau’s vielen in de smaak, het springkussen was een hit en de kids waren compleet gesloopt aan het einde van de dag. Ik ook trouwens. Al voor het feest begon. En ruim twee weken later nog steeds. Maar het was het waard. Al moet ik er misschien volgend jaar toch een ietsje pietsje minder werk van proberen te maken.

1 gedachte over “Feestje!”

Geef een reactie